زن در نگاه اسلام، انسانی برخوردار از کرامت، شخصیت و ارزش ذاتی است و جایگاه او تنها به نقش مادری یا همسری محدود نمی‌شود. قرآن کریم در سوره حجرات، آیه 13، معیار برتری انسان‌ها را نه زن یا مرد بودن، بلکه «تقوا» معرفی می‌کند و می‌فرماید: «إِنَّ أَكْرَمَكُمْ عِندَ اللَّهِ أَتْقَاكُمْ»؛ یعنی گرامی‌ترین شما نزد خداوند، باتقواترین شماست.

قرآن در سوره نحل، آیه 97 نیز زن و مرد را در پاداش الهی برابر می‌داند و می‌فرماید هر کس، چه زن و چه مرد، عمل صالح انجام دهد و ایمان داشته باشد، زندگی پاکیزه خواهد داشت و پاداش شایسته دریافت خواهد کرد.

از سوی دیگر، قرآن در سوره توبه، آیه 71، زنان و مردان مؤمن را در مسئولیت‌های اجتماعی و اخلاقی در کنار یکدیگر قرار می‌دهد: «وَالْمُؤْمِنُونَ وَالْمُؤْمِنَاتُ بَعْضُهُمْ أَوْلِيَاءُ بَعْضٍ»؛ مؤمنان، مردان و زنان، یار و پشتیبان یکدیگرند.

اسلام در دورانی ظهور کرد که در برخی جوامع، زن از بسیاری از حقوق انسانی محروم بود. قرآن با تأکید بر شخصیت و حقوق زن، او را صاحب حق مالکیت و بهره‌مندی از دستاوردهای خویش می‌داند. در سوره نساء، آیه 32 آمده است: «لِلرِّجَالِ نَصِيبٌ مِمَّا اكْتَسَبُوا وَلِلنِّسَاءِ نَصِيبٌ مِمَّا اكْتَسَبْنَ»؛ یعنی مردان از آنچه به دست آورده‌اند بهره‌ای دارند و زنان نیز از آنچه به دست آورده‌اند بهره‌مندند.

در نگاه قرآن، خانواده نیز بر پایه آرامش، محبت و رحمت شکل می‌گیرد. سوره روم، آیه 21، یکی از اهداف پیوند زن و مرد را «سکونت و آرامش» معرفی می‌کند و از «مودت و رحمت» میان آنان سخن می‌گوید.

بنابراین، زن در اندیشه اسلامی نه موجودی فرودست، بلکه انسانی دارای کرامت، اراده، مسئولیت و ظرفیت رشد معنوی و اجتماعی است. شناخت درست این جایگاه نیازمند مراجعه مستقیم به قرآن و سیره پیامبر اسلام(ص) و پرهیز از آمیختن آموزه‌های دینی با برداشت‌های نادرست فرهنگی است. جامعه‌ای که به کرامت زن احترام بگذارد، در حقیقت به یکی از مهم‌ترین اصول اخلاقی و انسانی اسلام عمل کرده است.